گفتار 134 در باره زبون كردن مغيرة بن اخنس است 300 گفتار 135 در تشويق مردم به يارى ووفا كردن به بيعت اوست 302 گفتار 136 در باره هدف طلحه وزبير است 304 خطبه 137 در باره پيشامدهاى سخت آينده است 311 گفتار 138 را در هنگام انعقاد شورا بيان فرموده است 322 گفتار 139 در باره نهى از غيبت مردم است 324 گفتار 140 در منع آن حضرت از شتاب در تصديق آنچه مبهم ونا معلوم است 331 گفتار 141 در اشاره به ناگواريهاى دنيا وبرتريهاى آخرت است 334 گفتار 142 در طلب باران است 338 خطبه 143 در بيان برترى حسب ونسب خود با كساني كه در اين باره با أو دشمنى مىكنند 345 خطبه 144 در نكوهش دنيا وذكر معايب آن 353 گفتار 145 خطاب به عمر بن خطّاب است كه در باره رفتن خود أو به جنگ ايرانيان با آن حضرت مشورت كرد 358 خطبه 146 در ذكر بعثت پيامبر أكرم ( ص ) است 365 گفتار 147 در باره مردم بصره است 378 گفتار 148 را پيش از شهادت خود بيان فرموده ودر آن مردم را ندا وهشدار داده است كه مرگ ضروري است والبتة فرا مىرسد 382 خطبه 149 در باره پيشآمدهاى دشوار آينده است 391 خطبه 150 در برحذر داشتن از وقايع نابود كننده‌اى است كه به دست ستمكاران انجام مىگيرد 404 خطبه 151 در ستايش خداوند به ملاحظه برخى از صفات أو 419 خطبه 152 در اشاره به صفت مطلق گمراهان است 438 خطبه 153 در اشاره به برخى از فضايل خود وأهل بيت ( ع ) 452 خطبه 154 در شگفتيهاى آفرينش خفّاش ( شبپره ) است 462 خطبه 155 خطاب به مردم بصره و